Statuty Generalne Rycerstwa Niepokalanej

Dekret

Tytuł oryginału:
Milizia dell'Immaculata Statuti generali.
Centro Internazionale MI
Via San Teodoro, n.42, 00186 ROMA

Wersję polską Statutów opracowano na zlecenie Dyrekcji Narodowej Rycesrtwa Niepokalanej w Polsce, Niepokalanów, 10.12.1998 r.

Zgodnie z prośbą o erygowanie Pobożnego Związku Rycerstwa Niepokalanej jako stowarzyszenia publicznego międzynarodowego, przedłożoną Papieskiej Radzie ds. Świeckich w liście z dnia 29 sierpnia 1996 r. (1. dz. 79/96) przez Prokuratora Generalnego Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych na polecenie tegoż Zakonu:

Biorąc pod uwagę długą i godną uwagi historię Rycerstwa Niepokalanej, które 16 października 1917 r. założył o. Maksymilian M. Kolbe, franciszkanin, ogłoszony potem świętym i męczennikiem przez Jego Świątobliwość Jana Pawła II (10 października 1982 r.), Rycerstwo Niepokalanej, erygowane 2 stycznia 1922 r. przez Wikariat Rzymu jako pobożny związek, było przedmiotem szczególnej uwagi i troski ze strony papieży, o czym świadczy m. in. breve Papieża Piusa XI z 18 grudnia 1926 r., które nadało odpusty i przywileje, i kolejne breve tegoż Papieża z dnia 23 kwietnia 1927 r. (Die XVIII mensis Decembris), w którym Rycerstwo Niepokalanej zostało podniesione do rangi prymarii pobożnego związku, dnia 8 listopada 1975 r. Papieska Rada ds. Świeckich zatwierdziła Statuty Generalne Rycerstwa Niepokalanej, a zatwierdzenie to zostało przedłużone w dniu 20 grudnia 1980 r. na okres próby aż do ich przystosowania do nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego,
– oceniając wysoko odnowione Statuty Generalne i zharmonizowanie ich z duchem, tekstem i wymogami Kodeksu Prawa Kanonicznego,
– wiedząc, że Rycerstwo Niepokalanej istnieje na pięciu kontynentach, w 46 krajach, i ma liczne siedziby kanonicznie erygowane, 27 central narodowych i różne dzieła formacji chrześcijańskiej i głoszenia Ewangelii, a liczba jego członków sięga 4 milionów,
– przyjmując z radością określenie, jakie Rycerstwu Niepokalanej zostawił sam o. Maksymilian: całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa (POMK, VII 1128),
– doceniając żywotny cel Rycerstwa Niepokalanej, powszechny jak jego posłannictwo, jak to napisano w nowym tekście Statutów:
1. ...współpracować w nawracaniu wszystkich, "aby za wstawiennictwem Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów, narody jak najprędzej doszły do uznania prawdy" (DM 42), zachowania prawa Bożego i jedności z Kościołem, "aby za wspomożeniem Najświętszej Rodzicielki wszyscy stali się jedno" (DKW 30; MC 33),
2. ...współpracować w uświęcaniu wszystkich i każdego z osobna, według przykładu Niepokalanej, w której Kościół "jakby w przeczystym obrazie z radością ogląda to, czym cały pragnie i spodziewa się być" (KL 103),
3. ...przyczynić się do jak największej chwały Przenajświętszej i nierozdzielnej Trójcy (por. KK 69),
– widząc, że Rycerstwo Niepokalanej jest zawsze pod wysokim protektoratem Ministra Generalnego Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych i że wśród swoich członków ma wielu sympatyków i entuzjastów, również wśród kardynałów, biskupów i różnych dostojników kościelnych,
– po uważnym przestudiowaniu nowych Statutów Generalnych, ułożonych przez Międzynarodową Dyrekcję Rycerstwa Niepokalanej, i po wyczerpującej konsultacji:

PAPIESKA RADA DO SPRAW ŚWIECKICH postanawia erygować Rycerstwo Niepokalanej jako Stowarzyszenie publiczne międzynarodowe według norm kan. 312 par. 1.10 i nn. Kodeksu Prawa Kanonicznego oraz jednocześnie zatwierdzić jego Statuty Generalne według oryginalnego tekstu, przedstawionego i złożonego w archiwum tejże dykasterii.

/-/ + Stanisław Ryłko, sekretarz
L.s.
/-/ + J. Francis Stafford, przewodniczący
Watykan, 17 października 1997 r., w 80 rocznicę założenia MI

Zgodność z oryginałem wydanym w języku włoskim stwierdza
/-/o. Mariusz Paczóski, dyrektor narodowy Rycerstwa Niepokalanej w Polsce

Niepokalanów, 02.10.1998 r.

Program oryginalny MI

Program MI napisany przez św. Maksymiliana

Ona zetrze głowę twoją (Rdz 3,15)
Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie (Oficjum o NMP)

I. Cel

Starać się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a najbardziej masonów i o uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem NMP Niepokalanej.

II. Warunki

1. Oddać się całkowicie NMP Niepokalanej jako narzędzie w Jej niepokalanych rękach.
2. Nosić "Cudowny Medalik".

III. Środki

1. O ile możliwości raz na dzień zwrócić się do NMP Niepokalanej z tym aktem strzelistym: O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy i za wszystkimi, którzy się do Ciebie nie uciekają, a zwłaszcza za masonami (można dodać na końcu i szczególną jakąś intencję).
2. Wszelkie środki (byle godziwe), na jakie pozwala stan, warunki i okoliczności, co poleca się każdego gorliwości i roztropności: przede wszystkim zaś Cudowny Medalik.
V. Dozwól mi chwalić Cię, o Panno Święta.
R. Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.

Uwaga:
1. Środki pod numerem III są tylko polecone.
2. Nic nie obowiązuje pod grzechem, choćby najmniejszym; miłość bez granic ku Sercu Przenajświętszemu Pana Jezusa, aby jak najwięcej dusz jak najściślej z Nim przez Niepokalaną połączyć, jest naszym jedynym bodźcem.

Program napisany przez św. Maksymiliana w 1917 r. i objaśniony przez niego w roku 1940 (por. POMK 21 a; 872; 879; 1196).

Natura

Art. 1 Rycerstwo Niepokalanej, założone przez św. Maksymiliana dnia 16 października 1917 r. w Rzymie pod nazwą łacińską Militia Immaculatae (MI), jest publicznym, powszechnym i międzynarodowym stowarzyszeniem wiernych. Jest ono otwarte dla świeckich i duchownych, a działa w oparciu o normy kanonów 312-320 KPK, wytyczne Kościoła oraz niniejsze Statuty.

Według myśli Założyciela może ono przyjmować różne nazwy, stosownie do różnych wymagań kulturowych i środowiskowych, zachowując jednak dla spójności międzynarodowy skrót MI.

Art. 2 Jest to więc stowarzyszenie, w którym członkowie, pomni na powołanie wszystkich chrześcijan do świętości osobistej i do ewangelizacji oraz świadomi misji Maryi w Kościele i w świecie, będącej owocem Jej doskonałego zjednoczenia z Duchem Świętym (por. POMK, III 560, VII 1136; 1141; 1175; 1184), uznają w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia zasadniczą podstawę swej duchowości, teologii i apostolstwa (por. Przemówienie Pawła VI podczas beatyfikacji o. Maksymiliana Kolbego, 17.10.1971 r.).

Art. 3 Sam o. Maksymilian Kolbe zdefiniował Rycerstwo Niepokalanej jako całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa (POMK, VII 1128).

Rzeczywiście Rycerstwo jako główne zadanie stawia sobie szerzenie Królestwa Chrystusowego pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej, pobudzając wszystkich chrześcijan świeckich, duchownych i osoby zakonne do oddania się Jej na służbę w misji, którą pełni jako Matka Kościoła.

Cel

Art. 4 Cel Rycerstwa Niepokalanej jest powszechny jak jego misja, mianowicie:

1. współpracować w nawracaniu wszystkich, aby za wstawieniem Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów, narody jak najprędzej doszły do uznania prawdy (DM 42), w zachowywaniu Bożego prawa i jedności z Kościołem, i aby za wspomożeniem Najświętszej Bożej Rodzicielki wszyscy stali się jedno (DKW 30; MC 33);

2. współpracować w uświęcaniu wszystkich i każdego z osobna, według przykładu Niepokalanej, w której „Kościół jakby w przeczystym obrazie z radością ogląda to, czym cały pragnie i spodziewa się być” (KL 103; MC 33); i w ten sposób:

3. przyczynić się do jak największej chwały Przenajświętszej i nierozdzielnej Trójcy (por. KK 69).

Duchowość i formacja

Art. 5 Duchowość Rycerstwa Niepokalanej polega na życiu konsekracją Chrztu świętego w świetle Niepokalanej, którą dał nam Zbawiciel. On na Kalwarii dokonał pierwszego aktu zawierzenia, oddając Maryję uczniowi i ucznia Maryi (por. J 19, 25-27). Życie ucznia nacechowane jest obecnością Matki (por. RM 45).
O. Maksymilian Kolbe przeżywał swą żywą więź z Maryją w sposób szczególny. Rozumiał ją jako przemienianie się w Nią, stawanie się jakby Nią samą (POMK, II 452), by przez to osiągnąć doskonalsze zjednoczenie z Chrystusem.

Art. 6 Rycerstwo Niepokalanej podkreśla u chrześcijan prymat życia wewnętrznego, stosownie do zasady tak drogiej św. Maksymilianowi: Totus primo sibi et sic totus omnibus ex superabundantia (najpierw cały dla siebie, a tak cały dla wszystkich z nadmiernej obfitości) (POMK V 851; 857).

W modlitwie osobistej członkowie Rycerstwa Niepokalanej będą praktykować szczególnie codzienne odmawianie aktu strzelistego: O Maryjo bez grzechu pierworodnego poczęta... łącząc je z intencjami miesięcznymi, które podaje Centrum Międzynarodowe.

Należy nosić z pobożnością Cudowny Medalik, który jest zewnętrznym znakiem przynależności do Rycerstwa Niepokalanej (por. Progr. pierw.).

Art. 7 Biorąc wzór z Maryi, Dziewicy słuchającej, Dziewicy modlącej się, Dziewicy Matki, Dziewicy ofiarnej (por. MC 17-20), członkowie Rycerstwa Niepokalanej uznają podstawowe znaczenie słuchania Słowa Bożego, nabożeństw liturgicznych, modlitwy, miłości do wszystkich i ofiary z samego siebie celem współpracy z Chrystusem w dziele zbawienia świata.

Art. 8 Ofiarowanie samego siebie Niepokalanej nie jest aktem przejściowym, lecz odpowiedzialnym i dynamicznym przyjęciem stanu upodobnienia się do Niej, by wzrastać w duchu wiary i służby. Przeto konieczną jest rzeczą, by członkowie Rycerstwa Niepokalanej byli odpowiednio formowani według ideałów Stowarzyszenia i w stylu apostolskim, który go charakteryzuje.

W związku z tym członkowie będą zabiegać o pogłębienie własnej formacji duchowej, teologicznej, mariologicznej i duszpasterskiej, czerpiąc z bogactwa nauczania Kościoła i różnych inicjatyw proponowanych przez Stowarzyszenie.

Art. 9 Członkowie Rycerstwa Niepokalanej kochają Kościół, Matkę i Mistrzynię, i starają się swą żywą i aktywną obecnością przyczyniać do wzrostu wspólnoty kościelnej.

Misja

Art. 10 Rycerstwo Niepokalanej działa na trzech polach: na polu indywidualnym, we własnym środowisku, w świecie. Faktycznie kto staje się członkiem Rycerstwa Niepokalanej:
1. zaczyna swą misję od nawrócenia i uświęcenia samego siebie: zdobycie siebie samego dla Boga jest pierwszym nieodzownym aktem;
2. dostrzega w swojej rodzinie, w sąsiedztwie, w środowisku pracy i rozrywki opatrznościowy teren ewangelizacji przez przykład, dobre słowo i rozpowszechnianie prasy (POMK VI 1040);
3. i wreszcie pamiętając, że Rycerstwo Niepokalanej jest ruchem ogólnokościelnym, obejmuje swoim sercem każdego człowieka i cały świat.

Art. 11 Członkowie Rycerstwa Niepokalanej przyswajają sobie misję Kościoła. Pragną nieść Ewangelię Chrystusa jako źródło nadziei człowieka i odnowy społeczeństwa (ChL 29).

Art. 12 Rozpoznając w Niepokalanej nowe stworzenie, Rycerstwo widzi w Niej doskonałą uczennicę Pana, wzór człowieka wierzącego.

Art. 13 Specyficzne zadanie Rycerstwa Niepokalanej polega na uwydatnianiu i upowszechnianiu tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, to znaczy na zasianiu tej prawdy w sercach wszystkich ludzi... i trosce o to, by wzrosła ona i wydała owoce świętości (POMK, II 432); ułatwi to chrześcijańskie formowanie sumień i nową ewangelizację. Maryja, znak zwycięstwa nad złem i śmiercią, wkroczywszy głęboko w dzieje zbawienia, gdy jest sławiona i czczona, przywołuje wiernych do Syna swego i Jego ofiary oraz do miłości Ojca (KK 65).

Art. 14 Przeto członkowie Rycerstwa Niepokalanej starają się przekazywać miłość do Niepokalanej przez świadectwo swego życia dawane w różnych sektorach życia społecznego i tak przenikać duchem ewangelicznym każdą rzeczywistość ludzką.

Szczególnie powinni angażować się we wszelką działalność, mającą na celu obronę życia i pełną godność osoby. Mają ukazywać zwłaszcza swą służebną postawę, wartość braterstwa, sprawiedliwości i miłości.

Art. 15 Wszyscy członkowie MI, świadomi tego, że są zawsze i wszędzie misjonarzami, są takimi w miarę swego zjednoczenia z Chrystusem Odkupicielem według wzoru Maryi.

Uznając, że prawdziwy misjonarz winien być święty, stawiają na pierwszym miejscu ewangeliczne środki: modlitwę, ofiarę i świadectwo życia (por. RMi 90).
O. Maksymilian Kolbe gorąco zachęca, by również propagować Cudowny Medalik, który jest znakiem matczynej troski Maryi o grzeszników i służy jako środek do ich nawracania.

Art. 16 Szczególną rolę w Stowarzyszeniu odgrywają osoby, które cierpią. Ich oddanie się Niepokalanej i ofiarowanie Jej własnych cierpień sprawia, że całe Stowarzyszenie uczestniczy w tajemnicy odkupieńczej Chrystusa i odnawia swój zapał misyjny.

Art. 17 Szczególny nacisk kładzie się na obecność młodych. Należy ich otoczyć serdeczną troską. Każde Centrum Narodowe niech postara się zorganizować Ruch Młodzieżowy Rycerstwa Niepokalanej jako integralną część Stowarzyszenia. Dyrektorium Narodowe będzie miało dla tego Ruchu ściśle określony program formacyjny i duszpasterski.

Art. 18 Członkowie Rycerstwa Niepokalanej, zgodnie z artykułem 8, wykorzystują środki, których w duchu profetycznym i franciszkańskim używał o. Kolbe; w ten sposób stają się apostołami pióra czy mikrofonu, czy ekranu, czy w inny sposób (POMK, II 335).

Działają oni:
1. na polu ewangelizacji (głoszenie Słowa Bożego, katechizacja, troska o młodzież, misje ludowe, kursy formacji duchowej, doskonalenie wiedzy czy kultury maryjnej);
2. na płaszczyźnie miłości bliźniego (promocja osoby, wychodzenie naprzeciw pilnym potrzebom);
3. w dziedzinie mass-mediów (działalność wydawnicza, radiowo-telewizyjna, informatyka itp.).

Organizacja i zarząd

Art. 19 Istotnym warunkiem przynależności do Rycerstwa Niepokalanej jest całkowite zawierzenie, to znaczy poświęcenie się Niepokalanej, oddanie Jej duszy i ciała, zdolności ludzkich i dóbr duchowych.

Nikt nie może zostać zapisany do Rycerstwa Niepokalanej bez odpowiedniego przygotowania, według norm Dyrektorium Narodowego.

Obrzęd przyjęcia odbywa się według zwyczajów miejsca i ma podkreślać dwa podstawowe aspekty: akt poświęcenia i nałożenie Cudownego Medalika.

Akt ten należy odnotować w rejestrze Stowarzyszenia w Centrum lub siedzibie kanonicznie erygowanej.

Art. 20 Według wskazań o. Maksymiliana Kolbego, w Rycerstwie poświęcenie się Niepokalanej może być przeżywane:

1. pojedyńczo i spontanicznie, według Pierwotnego Statutu, zredagowanego przez samego Założyciela.
Jest to MI-1;

2. w formie stowarzyszeniowej, według normy artykułu 1 niniejszych Statutów.
Jest to MI-2;

3. w sposób całkowity i bezwarunkowy, w organizmach prawnie samodzielnych, oddanych wyłącznie sprawie Niepokalanej.
Jest to MI-3.
Chodzi tu o Niepokalanowy, Centra kierownicze, Domy Maryjne oraz Instytuty i Zgromadzenia męskie i żeńskie o inspiracji kolbiańskiej.

Art. 21 Stowarzyszenie posiada następującą strukturę:
- Centrum Międzynarodowe
- Centra Narodowe
- Centra Regionalne
- Siedziby Filialne i Centra Lokalne.

Art. 22 Centrum Międzynarodowe pełni funkcję kierowania Stowarzyszeniem i jego koordynacji w świecie. Jej zadaniem jest troszczyć się o to, by ideał i nauka o. Maksymiliana Kolbego umacniały się i rozwijały przez ich pogłębianie i nowe inicjatywy, w harmonii z drogą Kościoła, a również przy wykorzystaniu wkładu instytutów o duchowości kolbiańskiej, będących żywym świadectwem bogatego dziedzictwa Świętego.

Art. 23 W skład Centrum Międzynarodowego wchodzą:
- Prezes
- Asystent
- Rada Prezydialna.

W analogiczny sposób tworzą swój skład inne centra, każde w swoim zakresie.

Art. 24 Zarząd Stowarzyszenia ma następujące organy:
- Najwyższy Moderator
- Zgromadzenie
- Prezes Międzynarodowy
- Rada Prezydialna.

Organem kontroli administracyjnej jest Komisja Rewizyjna.

Art. 25 Najwyższym Moderatorem Rycerstwa Niepokalanej jest Generał Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. On zapewnia dokładną interpretację charyzmatu kolbiańskiego i odnawia historyczną więź Stowarzyszenia z Zakonem, do którego należy św. Maksymilian Kolbe.

Delegatem Najwyższego Moderatora jest Asystent Międzynarodowy, którego on mianuje spośród członków swego Zakonu.

Art. 26 Do podstawowych zadań Asystenta Międzynarodowego należy:
1. zapewniać ciągłość więzi między Stowarzyszeniem a Zakonem Braci Mniejszych Konwentualnych;
2. przygotować konkretne wytyczne co do zasad doktrynalnych, którymi ma się kierować Rada Prezydialna w różnych swych działaniach;
3. wytwarzać w Radzie klimat modlitwy, który ma ożywiać całą jej działalność apostolską,
4. zatwierdzać Asystentów Narodowych wyznaczonych przez kompetentną władzę zakonną, według norm Dyrektorium Narodowego i zgodnie z artykułem 38 niniejszych Statutów.

Art. 27 Zgromadzenie Generalne członków Rycerstwa Niepokalanej, ze względu na powszechność Stowarzyszenia, tworzą w charakterze reprezentacyjnym:
- Prezes Międzynarodowy
- Asystent Międzynarodowy
- Rada Prezydialna
- Prezesi Narodowi
- Asystenci Narodowi
- Delegaci Ruchu Młodzieżowego, według Dyrektorium.
Przy wyborach Zgromadzeniu przewodniczy Najwyższy Moderator lub jego delegat, który ma władzę zatwierdzić ewentualny wybór zakonnika na urząd Prezesa Międzynarodowego.

Art. 28 Do kompetencji Zgromadzenia Generalnego należy:
1. dokonać wyboru Prezesa, zgodnie z zasadami prawa powszechnego – może nim być zakonnik lub osoba świecka – a na jego wniosek, członków Rady Prezydialnej;
2. przedyskutować i zatwierdzić podstawowe założenia działalności, którą ma się podjąć w różnych działalnościach kościelnych;
3. wybrać prawnego reprezentanta Stowarzyszenia;
4. wybrać Komisję Rewizyjną złożoną z trzech członków;
5. przedyskutować i zatwierdzić sprawozdanie Prezesa i bilans Centrum Międzynarodowego;
6. zbadać i ocenić propozycje Rady Prezydialnej i członków co do rozwoju Rycerstwa Niepokalanej w świecie, mając na uwadze także aspekt administracyjny;
7. zbadać sprawozdania Centrów Narodowych.

Wybór zakonnika na urząd Prezesa musi być uzgodniony z jego przełożonym wyższym.

Art. 29 Do zadań Prezesa Międzynarodowego, we współpracy z Asystentem, należy:
1. zwoływać dwa razy w roku Radę Prezydialną i jej przewodniczyć;
2. co sześć lat zwoływać Zgromadzenie Generalne i jemu przewodniczyć;
3. erygować, po zasięgnięciu opinii Rady Prezydialnej, Centra Narodowe;
4. koordynować pracę Centrów Narodowych i pomagać w utrzymaniu dobrych stosunków z ordynariuszami miejsca;
5. reprezentować Stowarzyszenie wobec różnych dykasterii Stolicy Apostolskiej;
6. popierać organizowanie spotkań i zjazdów naukowych oraz uczestnictwo w inicjatywach podejmowanych przez inne instytucje, wnosząc tam, gdzie będzie to przydatne i stosowne, wkład charyzmatu Rycerstwa Niepokalanej;
7. angażować do realizowania oficjalnego programu Stowarzyszenia jego odpowiedzialnych na płaszczyźnie narodowej, regionalnej i lokalnej;
8. agregować nowe Siedziby Rycerstwa Niepokalanej oraz dla słusznej przyczyny znosić lub przenosić Siedziby już przyłączone;
9. rozstrzygać ewentualne spory wewnątrz Stowarzyszenia po zasięgnięciu opinii Rady Prezydialnej i po uzgodnieniu sprawy z Najwyższym Moderatorem.

Art. 30 Do zadań Prezesa należy także przedstawić co roku Najwyższemu Moderatorowi pisemne sprawozdanie z działalności Stowarzyszenia i z zarządu posiadanych dóbr, stosownie do wskazań kan. 319 KPK.

Art. 31 Stowarzyszenie nie jest nastawione na zyski. Źródłem jego dochodów są wpływy z własnej działalności Centrum Międzynarodowego, wkłady Centrów Narodowych, zapisy, darowizny i różne ofiary, zapomogi osób trzecich, ewentualne subwencje instytucji państwowych i prywatnych.

Art. 32 Zarządzanie dobrami materialnymi należy do Rady Prezydialnej, która posiada władzę spełniać czy autoryzować wszystkie dozwolone akty i operacje Stowarzyszenia, o ile nie są zarezerwowane Zgromadzeniu Generalnemu, a mieszczą się w ramach celów instytucjonalnych.

Art. 33 W skład Międzynarodowej Rady Prezydialnej wchodzą:
- Prezes
- Asystent
- Wiceprezes
- Sekretarz
- Ekonom
- Dwaj Doradcy.

Art. 34 Urzędy na poziomie międzynarodowym trwają sześć lat i mogą być odnawiane.

Prace wykonywane przez członków w związku z funkcjami, jakie mają w Stowarzyszeniu, należą do kategorii wolontariatu i dlatego uważa się je za całkowicie bezpłatne, wyjąwszy zwrot kosztów i wydatków usprawiedliwionych.

Art. 35 Zadania Międzynarodowej Rady Prezydialnej:
1. proponować, badać i zatwierdzać projekty i inicjatywy związane z celami Rycerstwa Niepokalanej;
2. przedyskutować i zbadać sprawozdanie Prezesa Międzynarodowego oraz budżet i bilans przedstawione przez Ekonoma;
3. wyrażać opinię w sprawie erygowania Centrów Narodowych;
4. według wskazania Prezesa proponować trzech kandydatów do Komisji Rewizyjnej, których mianuje Zgromadzenie;
5. zatwierdzać bilans roczny Centrum Międzynarodowego.

Nadto Rada, na wniosek Prezesa i po wcześniejszej konsultacji z Najwyższym Moderatorem, mianuje Redaktora Rycerza Niepokalanej pisma, które jest organem prasowym Stowarzyszenia.

Art. 36 Do zadań Komisji Rewizyjnej należy zbadanie bilansu i budżetu, i przedstawienie ich do zatwierdzenia przez Zgromadzenie Generalne.

Art. 37 Centrum Międzynarodowe Rycerstwa Niepokalanej mieści się w Rzymie, przy klasztorze Casa Kolbe, ul. S. Teodoro 42, należącym do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, w historycznej Siedzibie Prymarii, gdzie św. Maksymilian założył Rycerstwo.

Wszystkie inne Siedziby, erygowane jako Siedziby Filialne, są związane z odnośnymi Centrami Narodowymi.

Art. 38 Centra Narodowe zależą od Centrum Międzynarodowego w tym, co dotyczy wiernej interpretacji i realizacji celów Stowarzyszenia. Każda ma własne Dyrektorium, ułożone w oparciu o niniejsze Statuty i zatwierdzone przez Międzynarodową Radę Prezydialną.

Prezes Narodowy ma przedstawić Przełożonemu zakonnemu, według wskazań Dyrektorium, trzy nazwiska zaproponowane przez Zgromadzenie Narodowe celem nominacji Asystenta Narodowego. Tę samą procedurę stosuje się przy nominacji Asystenta Regionalnego lub Prowincjalnego.

Art. 39 Zachowując jedność Stowarzyszenia, każde Centrum Narodowe, po uprzednim uzyskaniu zgody Międzynarodowej Rady Prezydialnej, postara się o uzyskanie osobowości prawnej według prawa obowiązującego w danym państwie.

Przedstawiciel Centrum Międzynarodowego jest pierwszym z członków założycieli nowego podmiotu prawnego.

Operacje finansowe, które przekraczają limit ustanowiony przez Dyrektorium Narodowe, wymagają zatwierdzenia przez Centrum Międzynarodowe.

W przypadku wygaśnięcia podmiotu podlegającego Rycerstwu Niepokalanej, Centrum Międzynarodowe ma czuwać nad likwidacją jego majątku, biorąc na siebie wszelkie uprawnienia co do aktywów i zobowiązań wobec wierzycieli.

W przypadku zaistnienia luki prawnej, poszczególne przypadki należy rozwiązywać stosownie do przyjętych w danym środowisku norm.

Art. 40 W większych krajach oprócz Centrum Narodowego mogą powstać i być uznane Centra Prowincjalne lub Regionalne, o cechach i funkcjach Centrum Narodowego.

Art. 41 Do utworzenia Centrum Narodowego potrzeba co najmniej pięciu Siedzib Lokalnych, kanonicznie erygowanych, przy zachowaniu jedności geograficznej, jak to przewiduje Dyrektorium Międzynarodowe.

Centrum Narodowe ma koordynować i rozwijać Stowarzyszenie na terenie całego kraju, korzystając z pomocy Centrów Regionalnych, Lokalnych i Siedzib Filialnych.

Prezes Narodowy, wybrany zgodnie z normami prawa powszechnego i obecnych Statutów przez Zgromadzenie Narodowe, jest zatwierdzany przez Prezesa Międzynarodowego, który przewodniczy przy wyborach.

Prezes ma przedkładać Centrum Międzynarodowemu do zatwierdzenia inicjatywy o większym znaczeniu. Co roku też przygotowuje szczegółowe sprawozdanie, także administracyjne, zatwierdzone przez odnośną Radę Prezydialną.

Art. 42 Centra Narodowe co roku przekazują Centrum Międzynarodowemu ustaloną przez Zgromadzenie Generalne pomoc materialną na działalność tegoż Centrum.

Art. 43 Siedziby Filialne przy kościołach lub kaplicach eryguje ordynariusz miejsca po przedstawieniu oficjalnej prośby przez proboszcza/rektora lub przełożonego wspólnoty zakonnej. On też mianuje asystenta kościelnego.

W krajach, w których istnieje Centrum Narodowe, proboszcz/rektor lub przełożony wspólnoty zakonnej ma działać w porozumieniu z Prezesem Narodowym.

Fakt erekcji należy zgłosić Prezesowi Międzynarodowemu, który wspólnie z Asystentem Międzynarodowym przystępuje do agregacji.

Centra Lokalne nie muszą być kanonicznie zatwierdzone.

Art. 44 Siedziby Filialne i/lub Centra Lokalne są punktem odniesienia dla grup powstałych przy parafiach, wspólnotach zakonnych, seminariach lub innych podmiotach kościelnych.

Każda grupa rozwija swoją działalność w zgodzie z wytycznymi Centrów Regionalnych i Narodowych.

Ważność norm

Art. 45 Ewentualne zmiany w obecnych Statutach muszą być dokonane przez Zgromadzenie Generalne oraz poddane do zatwierdzenia Najwyższemu Moderatorowi i Stolicy Apostolskiej (por. kan. 314).

Art. 46 W sprawach, które nie zostały wyraźnie przewidziane w tych Statutach, należy odnieść się do przyjętych w danej materii norm.

Normy przejściowe

1. Międzynarodowa Rada Prezydialna przygotuje Dyrektorium Międzynarodowe, które będzie zatwierdzone przez Zgromadzenie Generalne.

2. Obecne Statuty wchodzą w życie z dniem zatwierdzenia ich przez kompetentną władzę kościelną.

Wykaz skrótów

ChL - Christifideles laici, O powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II, 1988. Jan Paweł II, Adhortacja apostolska.
DKW - Orientalium Ecclesiarum, Dekret o Kościołach wschodnich katolickich, 1964. Sobór Watykański II.
DM - Ad gentes divinitus, Dekret o działalności misyjnej, 1965. Sobór Watykański II.
KK - Lumen gentium, Konstytucja dogmatyczna o Kościele, 1964. Sobór Watykański II.
KL - Sacrosanctum Concilium, Konstytucja o liturgii świętej, 1963. Sobór Watykański II.
KPK - Kodeks Prawa Kanonicznego, Poznań 1983.
MC - Marialis cultus, O należytym kształtowaniu i rozwijaniu kultu Najświętszej Maryi Panny, Paweł VI, Adhortacja apostolska, 1974.
POMK - Pisma Ojca Maksymiliana Marii Kolbego, franciszkanina, Niepokalanów 1970, t. I-VII (podano numery tomów i pozycje tekstu).
RM - Redemptoris Mater, O Błogosławionej Maryi Dziewicy w życiu pielgrzymującego Kościoła, Jan Paweł II, Encyklika 1987.
RMi - Redemptoris missio, O stałej aktualności posłania misyjnego, Jan Paweł II, Encyklika 1990.